Oktober 2011
Amai de tijd vliegt! Oktober is zo snel voorbij gegaan. Ik was al lang van plan mijn haar kort te knippen en ben 17 oktober naar de kapper vertrokken met een foto en mijn Spaans woordenboek. Als dit maar goed afloopt dacht ik! Ik plaats me in de stoel en de kapster vraagt of ze alleen de puntjes moet knippen. Ik haal trots mijn foto boven en zeg ‘Como este foto’. Ze kijkt me aan met grote ogen en begint te knippen. Na een tijdje vraagt ze of het ok is zo en ik zeg ‘neenee doe nog maar wat korter’. De vloer ligt ondertussen al vol met mijn haar. Ik begin toch een beetje te stressen, ik hoop dat dit goed gaat zijn anders moet ik mij een muts gaan kopen of een grote haarband. Na het drogen valt het best wel mee. Ik ben blij dat ik een korter coupje heb maar het is nog altijd wennen aan mijn miniscuul staartje. Op woensdag ga ik met mijn Franse vriendinnen naar een Karaoke-bar. Daar aangekomen zien we dat het een Rock Karaoke is, beperkte liedjes, een gigantisch podium met lichten en een life-band. Ik denk dat ik toch maar gewoon ga luisteren naar de mensen die zingen en zelf niet op dat podium stap! De life-band is echt goed en het wordt een gezellige avond met veel gelach en gedans maar ZONDER zelf te zingen. Dat zal ik houden voor een volgende avond als ik daar aankom op een later uur en toch wat heb gedronken:). Vrijdagavond is er een concert van DUB INC, een franse groep waar Farida en Marie grote fan van zijn. Ik luister naar enkele liedjes van hen op youtube. Ze zijn best wel goed en ik beslis om mij ook een ticketje te kopen. Hoewel ik maar 1 liedje mee kan zingen en de andere 2 meisjes volop aan het meezingen zijn met alle liedjes, geniet ik van het concert. Zo nu ken ik weer een nieuwe band en had ik een fijne avond. Zaterdag loop ik voorbij het erasmuskantoor en zie ik dat er diezelfde dag een tripje is gepland. Impulsief trommel ik mijn vrienden op om mee te gaan. Ik krijg Farida en Javi overtuigd en voor 15 euro trekken we met z’n 3 naar Castellon. Toen ik aan Gabriel zei dat we naar Castellon vertrekken was zijn eerste antwoord: ‘Verdad, pero Castellon es muy feo’ wat zoveel betekend als ‘Echt waar? Maar dat is echt een lelijke stad’. Blijkt dat het niet gelogen was. De stad zelf is niet bijzonder en best wel weinig te zien maar ik heb al snel door dat de trip niet draait om het bezoek van de stad maar om de botellon en het feestje achteraf. Toegegeven, het feestje achteraf was vele interessanter. Ik leer heel wat nieuwe mensen kennen en met een groepje van 7 trekken we richting de discotheek (5 Fransen, een Deen en een paar Belgen). Ik praat bijna de hele avond Frans, wat een goede oefening is want mijn Frans kon best wel wat hulp gebruiken. Nu ik zoveel Spaans praat, heb ik de neiging om Spaanse woorden te verfransen en te gebruiken, wat tot een paar hilarische gesprekken leidt! Om 5u ’s morgens vertrekken we terug richting Valencia. Zondagmiddag ben ik niet veel waard en beslis ik om toch eens te beginnen aan mijn thesis. Tegen mei moet ik 150 pagina’s hebben over ‘cultural heritage in international law’. Hoewel mijn thema internationaal is, is het geen sinecure om Engelse bronnen te vinden in Spanje. Spanjaarden en Engels gaan niet bepaald goed samen. Dit wordt nog een uitdaging. Het gezegde ‘alle begin is moeilijk’ is die zondag zeker van toepassing op mij maar je moet ergens beginnen. De komende week verloopt vrij rustig, ik ga naar mijn Spaanse lessen en mijn volleybal-trainingen. Zaterdag 29 oktober beslissen we (Farida, Marie, Sophie-3 franse meisjes, Mariella- de mexicaanse en ik) om samen een weekend naar Barcelona te gaan tot 2 november. We vertrekken zaterdagochtend met de bus maar merken gauw dat het weekend dat we hebben uitgekozen 1 van de drukste is omdat het voor iedereen een verlengd weekend is. Alle jeugdherbergen in het centrum zijn volgeboekt en we vinden juist nog een plaatsje in een hostel wat verder van het centrum van Barcelona. We komen aan in een klein dorpje, waar het enige belangrijke het hotel is. Volgens de politieman waar we de weg aan vragen, moeten we een paar straten mijden. De buurt daar is bevolkt met zigeuners en van zodra het woord ‘gitanos’ valt, zeggen de Spanjaarden dat de buurt onveilig is. Hij stelt voor om ons tot aan de hostel te brengen met een patrouille maar we bedanken hem vriendelijk en vertrekken te voet. De volgende ochtend trekken we richting een hostel dichter in het centrum waar we de rest van het weekend verblijven. We bezoeken de sagrada familia, casa batllo, parc güell, het oude centrum en de ramblas. Gaudi is enorm belangrijk in Barcelona en zijn werken zijn best wel indrukwekkend. De reis is heel vermoeiend om van hier naar daar te wandelen maar ik ben heel blij er te zijn geweest. Moet juist lukken dat mijn goeie vriendin van thuis, Myra, datzelfde weekend op romantische uitstap is met haar vriend. Ik kan niet wachten om haar nog is te zien, het is ondertussen ook al 2 maand geleden. We spreken af om samen iets te gaan eten. We vliegen elkaar in de armen en ik voel me een beetje sentimenteel worden. Het doet goed om wat bij te praten en terug wat tijd samen door te brengen. Thuis zijn we met een groepje van 4 meisjes en ik mis mijn andere 2 vriendinnen wel bij ons. We genieten van de avond samen en trakteren onszelf op een glaasje cava en lekker eten. Ik krijg al kaartjes en cadeaus van mijn vriendinnen want 6 november is het mijn verjaardag. Fijn te weten dat ze mij daar in België nog niet vergeten zijn:)! Datzelfde weekend spreken we nog eens af en nadien komt het afscheid. Het doet mij toch een beetje pijn om nu al terug dag te zeggen maar met kerst zien we elkaar weer dus dat kan ik nog volhouden. De dagen in Barcelona vliegen voorbij en ik denk dat ik alles gezien heb dat er te zien valt. Zo dat kan ik ook al van mijn lijstje schrappen. Er waren enorm veel toeristen en ik ben blij dat ik in Valencia studeer, een beetje kleiner en rustiger. Zaterdagavond geef ik een feestje op mijn appartement en nodig ik mijn Duitse vriendinnen uit, de Mexicanen, de Fransen, een Colombiaan en 2 Spanjaarden. In internationaal gezelschap vier ik mijn 23ste verjaardag. We gaan samen bowlen, ik krijg cadeaus en de Duitse meisjes hebben zelfs een taart gebakken met kaarsjes op. Zo leuk dat, hoewel ik nog maar 2 maand in Valencia ben, mijn vrienden zoveel moeite doen om me een fijne dag te bezorgen. De dag van mijn verjaardag zelf, breng ik door met mijn vader. We bezoeken de delen in Ciudad de Artes y Sciencias die ik nog niet had gezien, we gaan samen lekker sushi eten en ik voel me verwend. Uitgeput maar gelukkig val ik in slaap voor een komend jaar als 23-jarige. Benieuwd wat dit jaar mij allemaal gaat brengen!
week van de veranderingen
Na een rustig weekendje kan ik weer aan een nieuwe week beginnen. Mijn vader is terug in Valencia om van hieruit zijn vliegtuig naar huis te nemen na meer dan een week rondreizen in Spanje. We spreken af om iets te gaan eten maar ondertussen heb ik gehoord in mijn huisje in Alboraya dat de 2 Duitse meisjes vertrekken en eigenlijk wil ik ook wel graag iets nieuws zoeken! Ik zeg tegen Miguel dat ik ook van plan ben te vertrekken maar ik had niet gezegd wanneer. De dag erna vraagt hij me of ik ook 1 oktober vertrek of dat ik nog een maand langer blijf..wel ik heb niet veel zin om nog een maand bij te betalen maar langs de andere kant heb ik wel nog geen nieuwe kamer. Ik zeg hem dat ik morge zal zeggen of ik blijf of niet. Ik heb dus welgeteld 1 dag om iets nieuws te vinden. Ik weet dat mijn vader goed spaans kan en een gsm heeft van zijn werk… de beslissing is snel gemaakt, ik schakel hem in om samen op zoek te gaan naar een nieuwe piso. Na een paar telefoontjes kunnen we al gaan zien naar een eerste kamer. De jongen is heel vriendelijk maar de kamer is oudbollig en er is niet veel licht. Hij zegt ook dat hij en zijn huisgenoot op zoek zijn naar een rustiger type omdat ze aan het doctoreren zijn, ze zijn voorbij de fase van veel uit te gaan. Hmm, de jongens klinken leuk maar ik zou toch nog willen uitgaan en huisgenoten vinden die me meenemen of zelf willen meegaan met mij. Mijn papa en ik praten wat in het nederlands tegen mekaar over het appartement en beslissen verder te kijken. Na een paar andere telefoontjes kunnen we gaan kijken naar een appartement niet zo ver van de unif en dichtbij de studentenbuurt. We kloppen aan en een Spanjaard doet open. Hij leidt ons rond en overal staan dozen en spullen maar de vrije kamer is groot en proper, 2 keer mijn eerste kamer. Het is goedkoper, alles is aanwezig, ik zou samen leven met maar 1 iemand maar hij ziet er sypathiek uit en de kamer is 60 euro goedkoper. Mijn papa is direct verkocht en zegt dat ik het moet nemen, ik ben nog wat twijfelachtig maar beslis dan toch om hiernaartoe te verhuizen. WOW ik heb al een nieuwe kamer en zo dichtbij bij alles, ik kan het nog niet geloven, hopelijk kan ik het goed vinden met Javie (mijn Spaanse huisgenoot van Madrid). Dit is wel heel goed voor mijn Spaans, Javie is een jaar naar Engeland geweest maar spreekt alleen maar Spaans tegen mij, ook de uitleg van een woord dat ik niet heb verstaan gebeurt in het Spaans. Met de gouden handdruk is alles geregeld, geen deposit, geen contract. Haha, als het mij niet aanstaat ben ik binnen een maand terug weg maar ik denk wel dat ik het hier naar mijn zin ga hebben. De dag erna begin ik alles in te pakken en sleur ik samen met mijn papa een eerste lading naar mijn nieuwe kamer. Ik kan nauwelijks geloven hoeveel ik in een maand al bijeen gekregen heb. Nog een derde en vierde keer op en af reizen en normaal is alles dan op mijn nieuwe kamer. Javie is nog niet zo lang hier in Valencia, hij heeft 6 maanden in Chili gezeten (super mooie foto´s en goed om wat tips te krijgen voor mijn plan om naar zuid-amerika te reizen) als een soort erasmus en doet nu zijn laatste jaar in Valencia ( een soort erasmus Spanje) want zijn thuis unif is in Madrid. Spanjaarden kunnen meerdere keren op erasmus gaan en vandaar heeft hij maar 2 jaar in Madrid gestudeerd. Het appartement waar hij woont is van zijn overleden grootmoeder en de inrichting is dus ook vrij oud maar ik stoor mij er niet aan. In mijn kamer staat een groot 2-persoonsbed, 2 kasten, 2 nachtkastjes, een bureau en een klein kastje met spiegel. Woensdag drop ik snel mijn valiezen en keer ik terug naar mijn eerste kamer om te douchen en mij klaar te maken voor mijn eerste echte life VOETBALMATCH, jaja ik heb een ticket te pakken gekregen voor 20 euro. Ik heb afgesproken om 18u met Farida (de Franse vriendin), Gabriel (de jongen van Valencia) en nog enkele anderen om ervoor te gaan eten in motaditos, het is weer woensdag dus alles aan 1 euro. We eten vroeger om op tijd binnen te kunnen in Mestalla (zo heet het stadium hier) en Gabriel noemt het giri-time (de toeristen eten altijd vroeger en worden giri genoemd door de Valencianen). Hoewel het vroeg is om te eten, zit de bar helemaal vol. We zoeken onszelf een plaatsje en smullen van de broodjes en de kannen bier. Rond half 8 trekken we richting het stadium. We hebben allemaal verschillende zetelnummers maar we zoeken een lange rij en beslissen om allemaal samen te zitten. Natuurlijk komen er mensen met die plaatsnummers en onze groep wordt gesplitst. Uiteindelijk zit iedereen ergens anders en hebben Farida en ik een plaatsje naast elkaar gevonden. De eerste helft is niet zo spannend maar toch hoor je overal woorden als “joder” (verdorie mooi gezegd), “burro”(ezel) enzovoort. Chelsea scoort en de Valencia supporters worden nog net dat ietsje gekker. Ze worden nerveus en zitten al niet meer neer. Chelsea heeft bovendien een speler van Valencia gekocht dus des te meer moet Valencia winnen! Nog 20 minuten en Chelsea staat nog steeds voorop. Het gaat hier spannend worden, ik hoop dat Valencia wint of toch ten minste gelijk speelt dan is het feestje achteraf des te beter:)! Er wordt een fout gemaakt door Chelsea en Valencia scoort een strafschop. Heel de kant van de Valencia-supporters wordt gek, ze klappen en roepen verschillende woorden. Farida en ik gaan mee op in de gekte maar moeten toch lachen als we zien hoe belangrijk de voetbal hier is en hoe de mensen er volledig kunnen in op gaan. Het blijft 1-1 en we trekken na de match naar de club Carribeans. Weer zit die overvol en kan je nauwelijks dansen. Je vindt er ook alleen maar erasmussers of Spanjaarden die op zoek zijn naar een niet-spaans meisje. ‘s Avonds moet ik weer helemaal tot in Alboraya stappen (ongeveer 40min) maar ik bedenk net dat het waarschijnlijk de laatste keer zal zijn. Na een kort nachtje moet ik ‘s morgens op het oficina relaciones internacionales zijn om me in te schrijven. Alle papieren zijn nog niet in orde en ze zegt dat ik nog is moet terug keren met de rest, woehoe weer drie kwartier wachten! Die avond is er een multicultureel eet/dansfeest in het centrum (tastallenguës) en ik vraag aan Farida en de Mexicaanse meisjes of ze geen zin hebben om mee te gaan. Alleen Farida kan en met z’n 2 trekken we richting het cultureel centrum. Je kon een drankje of gerecht meebrengen van je land en Farida heeft de Franse blue stinkkaas mee en ik 2 flesjes Abdijbier van Belgie. Daar aangekomen zien we een immense mensenmassa. We gaan binnen en krijgen een kaartje rond onze nek met onze naam en er onder de taal die we spreken en de taal die we willen leren. We geraken aan de praat met verschillende nationaliteiten en hebben een fijne avond. Rond 22u vertrek ik alleen terug naar mijn nieuwe piso want ik had afgesproken met Javie en de rest om nog eens naar de botellon te gaan (nu maar 10 min stappen, wat een luxe:)), weer een gigantische volksbijeenkomst en ik probeer samen met Javie de rest te vinden. We hebben wat geluk en moeten maar een kwartier zoeken. Het werd een leuke eerste avond uit met mijn nieuwe compañero de piso. Vrijdag heb ik afgesproken om met Mariella, Estefany en hun huisgenoot naar de Oceonografic te gaan. Dit is 1 van de moderne gebouwen van Calatrava maar met alle dieren die leven op of in het water. Een gigantisch complex met tal van verschillende aquariums met verschillende soorten beesten. Van haaien, dolfijnen, alle soorten vissen dat je je kan inbeelden, tot pinguis, zeehonden en watervogels. We lopen er meer dan 5 u rond, zien een dolfijnenshow en eindigen de dag doodop in de zetel. Wow, echt de moeite maar nu heb ik mijn slaap nodig want zaterdag vertrek ik op excursie naar Albufera (het grote meer onder Valencia) en de bergen. Ik moet om 9u aan het noord-station staan om met 2 bussen te vertrekken richting de bergen. We zijn met 100 personen waarvan ongeveer 50% Duitsers, het is niet te geloven hoeveel Duitse studenten er hier zijn in Valencia. Naar mijn mening is de groep wat te groot maar de gids doet zijn best en ik kom nog een paar interessante zaken te weten over de omgeving en Valencia. Aangekomen in de bergen, installeer ik me in een kamer van 10 personen. Ik lig bij een 5 Duitsers, 2 Denen en een Franse. We leren elkaar een beetje kennen en trekken onze stapschoenen aan om een tocht door de bergen te maken van 15 kilometer. Onderweg legt de gids verschillende plantsoorten uit en komen we vele vijgenbomen tegen. Verse vijgen zijn mijn nieuwe verslaving en hier zijn ze gratis dus bij elke vijgenboom blijf ik staan en pluk ik een verse vijg. Op het einde van de wandeling kan ik geen vijg meer zien, ik had nooit gedacht dat er op de weg zoveel vijgenbomen konden staan:)! Na een vermoeinde tocht eten we met zn allen samen om daarna een feestje te bouwen. Iedereen is wat moe en het feestje is wel gezellig maar niet echt de moeite. Zondag bezoeken we een boederij (man was dat saai, dit is een kip, hier zijn de olijvenbomen, hier kweken we konijnen,… ik voelde me terug 10 jaar:)) en in de namiddag rijden we met de bus richting het groot natuurreservaat met het meer. We maken een boottocht en rijden daarna terug naar Valencia. Ik had een vermoeiende maar fijne uitstap en ik heb bovendien nog wat mensen leren kennen. We wisselen namen en gegevens uit en spreken af om elkaar gauw nog is te zien. Ik keer terug naar mijn nieuwe kamer voor mijn tweede nacht hier. De week van veranderingen is voorbij: een nieuw gsm-nr (622062872), een nieuwe piso ( Calle Floresta 24 puerto 6, 46022 Valencia), een nieuwe huisgenoot, een keer naar een voetbalmatch (haha ik als grote voetbalfan) en eindelijk ingeschreven aan de unif (wie had dat voor mogelijk gehouden) en in de Spaanse les (ik zit in A1+ maar in februari heb ik wel mijn diploma van A2 zodus ik was er blij mee). De week erna heb ik mijn eerste volleybal training (echt wel leuk een beetje sporten en vriendelijke mensen, jammer dat we met alle niveaus samen zitten), een zot tequila-avondje aan de zee ´s nachts en breng ik de rest van mijn papierwerk in orde. Ik leer Javie wat beter kennen en we koken samen verschillende gerechten. We moeten wat gewoon worden aan elkaars eetgewoonten (hij eet als avondeten alleen maar 3 stukken vlees met brood) maar ik kan het goed met hem vinden en mijn Spaans is aan het beteren door zoveel met hem te praten. In het weekend maak ik een quiche in de oven die alleen werkt als je de frigo uit trekt en maar 1 licht laat branden in het hele huis en nodig Farida, Mariella en Estefany uit op mijn nieuwe piso om onze verschillende reizen te boeken. We gaan samen naar Barcelona, Madrid, Marrakech en een tripje met de auto in de deelgemeenten van Valencia. ´s Nachts is het de nacht van 9 oktober (de nationale feestdag van Valencia) en trekken we met zn allen (wij 4 meisjes en Javie en zijn vrienden van Madrid die hem kwamen bezoeken) naar de rivier/park om te kijken naar een 40 min durend vuurwerk, woow ik voel me precies op nieuwjaar:), zoveel vuurwerk, ze zijn hier echt wel fier op hun stad. De volgende dag zijn er verschillende activiteiten in het centrum van de stad gepland om hun feestdag te vieren. Om 13u trek ik met Gabriel (Javie en zijn vrienden slapen nog van de nacht ervoor) richting het centrum om te gaan kijken naar de stoet met de gigantische vlag van Valencia. Ze stoppen op een plein en heel de mensenmassa begint de hymne van Valencia te zingen (Gabriel incl). Nadien word je verondersteld naar het gemeenteplein te gaan voor de 2de ronde vuurwerk. Er zijn gigantisch luide knallen te horen en een beetje lichtjes te zien (wat vooral bijkomstig is voor de Valencianen, zolang het maar heel heel luid is), wederom vuurwerk voor deze speciale dag. Ik heb eindelijk internet op mijn kamer (na een week zonder te zitten, besef je hoe belangrijk internet is om contact te hebben met iedereen in Belgie) maar nu is mijn pc dood gevallen (hij is al 4 en half jaar en ging niet meer al te best maar nu heb ik dus een ander probleem). Alle pc hier in Valencia zijn qwerty en met verschillende Spaanse woorden op het toestenbord, een nieuwe kopen hier wordt dus wat moeilijk. Ik ga proberen mijn pc te laten maken en hoop dat dit me geen stukken van mensen gaat kosten. De week van geen internet en technologie problemen zit er op. Nog steeds warme groetjes uit Valencia x
Start academiejaar
Ik heb nog heel hard genoten van mijn laatste week vakantie: nog lekker gaan eten, naar het strand gaan en genieten van de zon. De laatste dagjes met mijn mama doorgebracht in het centrum en in de rivier (de oorspronkelijke rivier die nu is veranderd in een groot park maar de Spanjaarden blijven rivier zeggen). Ondertussen is mijn papa vertrokken op vakantie naar Spanje en vloog hij op Valencia om elkaar ook nog is te zien. Samen trekken we naar het strand om er eerst in een heerlijke lounge bar, entre el ciel y el mar, een mojito te drinken en daarna lekkere paella mariscosa y pollo (zeevruchten en kip) te eten in l’eriço. De paella op de toeristische plekken in het centrum kan helemaal niet tippen aan deze, eindelijk heb ik een lekkere gevonden. Blijkbaar is zon schotel nog niet zo gemakkelijk te bereiden. Het onderste laagje moet een korstje zijn en geraakt gemakkelijk aangebrand. Het korstje hier is helemaal perfect, samen schrapen we de hele schotel leeg tot niets meer is overgebleven! Zo nu mijn beide ouders nog is langs zijn gekomen om mijn nieuw plekje in Valencia te zien kan ik beginnen met de klassen. Een klein probleem: de lessen starten op 13sept en ik weet nog altijd niet mijn lessenrooster. Ik trek naar het oficina de relaciones internacionales om te vragen waar ik die kan vinden en met nog enkele andere praktische vragen. Na 3 kwartier te hebben gewacht (elke inkomende en uitgaande erasmusser moet naar hetzelfde kantoor) zegt de vrouw me kordaat dat er de 14 een vergadering is waar alles zal worden uitgelegd en ook de lessenrooster zullen worden gegeven. Welkom bij de universiteit:) typisch! Zodus die dinsdag al geen les.. maar wel een vergadering voor alles erasmussers van de Universidad de Valencia en woensdag gaat er een vergadering voor onze faculteit door. ALLES wordt in het Spaans uitgelegd, ok dit wordt nog een uitdaging! Het had wel handig geweest als de meest belangrijke administratieve zaken ook nog eens in het Engels werden gezegd. Op de algemene vergadering leer in een Frans/Marrokaans meisje kennen en we geraken aan de praat. Nadien gaan we samen nog iets eten en uiteindelijk brengen we de hele dag samen door. Samen beslissen we beachvolley te spelen op de universiteit en we gaan op zoek naar een beachvolley, zonder succes! We hadden een bal gevonden voor 33 eur in de corte inglés maar dit vonden toch wat teveel. Blijkbaar moet je zon dingen zoeken in de Chinese winkels, die verkopen alles:) De volgende dag sta ik op voor de vergadering van de faculteit en bereid me er op voor dat alles weer in het Spaans zal zijn. Alles wordt met handen en voeten uitgelegd maar ze vertikken het om een woord engels te praten. Een jongen in de zaal (van Engeland, hoorde ik aan zijn accent) stak zijn hand op het einde op en vroeg “Are you going to say anything in english?” waarop de vrouw antwoorde: “Dit is de universiteit van Valencia en de officiele talen zijn Castelliaans en Valenciaans en niet het Engels” voila dat weten we dan ook weer:) ze zijn hier heel fier en gaan dan absoluut geen Engels praten, wel zei ze dat als je vragen had, je naar het kantoor kon gaan en het was dan wel toegelaten het in het engels te vragen. Woensdag heb ik geen les en donderdag heb ik wederom een meeting, nu over heel het gebeuren van de bib. Daar leer ik een Mexicaans meisje kennen. Ik was van plan eens naar een botellon te gaan en vraag haar of ze zin heeft om mee gaan. Het is een hele uitdaging want Estefany kent geen engels en mijn Spaans is nog niet super maar toch komen we overeen en kan ik de basiszaken uitleggen. Raar, je kan niet alles zeggen wat je wil en toch klikt het. De mannen van Salmonella zijn aan het feesten in Spanje en maken een tussenstop in Valencia, ze gaan mee naar de botellon. Uiteindelijk zijn we met zn 7: de 3 mannen, Estefany en een vriendin van haar appartement, Gabriel (de Valenciaan die ik de eerste week had leren kennen) en ik. Het pleintje van de botellon (een privé-parking waar de politie niet is toegelaten en waar veel mensen met drankflessen komen, die op de grond zitten en gezellig een babbeltje slaan terwijl een beetje muziek te horen valt uit de radio’s van de auto’s die er staan) is overbevolkt. Donderdag is blijkbaar de botellon-avond in Valencia en dit plein staat er enorm bekend voor. Nadien trekken we naar de Carribean, een club dichtbij met goeie muziek maar veel erasmussers. Dit is de plaats waar woensdag de salsa-avond en erasmus-feestjes worden gehouden. Het wordt een late en zware maar toffe avond. De vrijdag geraak ik niet op tijd in de les (maar nog een geluk want ik ben een week later te weten gekomen dat het geen les was) Zo mijn eerste week ‘les’ is voorbij zonder les:) Zaterdag is er een soort feest in het park met typische gerechten en dranken vanuit Asturia (een streek in het noorden van Spanje) rond 15u trekt ik er naartoe samen met de mannen die hun vlucht diezelfde avond hebben. Zo gezellig: doedelzakken, muziek, dansen, typische klederdracht, eten en het belangrijkste de CIDER. We kopen een fles en trekken richting het groepje Spanjaarden dat ik heb leren kennen. Blijkbaar moet je de cider op een speciale manier inschenken: de fles moet ongeveer te hoogte van je hoofd of hoger zijn en het glas ongeveer aan je dijbenen. Je laat de cider uit de fles komen en zorgt ervoor dat je alleen maar 1 slok in het glas hebt. Haha wat een zicht, de mannen van Gent vinden het maar absurd en zonde van de cider op de grond (je kan een glas namelijk moeilijk inschenken zonder iets te morsen), typisch:) Dat weekend zijn ook Karen en Anneleen in Valencia (dat Salmonella gevoel komt nu weer helemaal boven:)) en ik breng een beetje tijd met hun door. Maandag begin ik echt aan mijn academiejaar, ben ik hier alleen en starten de lessen. Maandagochtend 10u30 zoek ik mezelf een plaatsje in de kleine aula (dit ben ik niet gewend, normaal zitten we met 400 of meer in een aula en hier zitten er misschien 70) terwijl de prof alles uitlegd in het Spaans, deze les is nog te doen, de prof weet dat er erasmussers zitten en doet zijn best om traag en duidelijk te praten, hoewel ik niet alles versta, heb ik toch het gevoel van 50 procent begrepen te hebben. Ik sla een praatje met de 2 Amerikanen naast mij en moet verschillende keren uitleggen wat de prof zei, leuk:) maar mijn Spaans is nog niet goed genoeg en ik trek die namiddag naar het centre idiomas om me in te schrijven voor een cursus Spaans, ik moet een test afleggen om te zien in welk niveau ik zit en ik hoop stiekem dat ik in A2 zit. De volgende dagen volg ik nog een paar lessen maar ik merk dat 1 vak praktisch onmogelijk is, je moet een voorkennis hebben van het strafrecht van Spanje en de klas zit vol met Spanjaarden, dus de prof spreekt ontzettend vlug. Op het einde van de les heb ik een halve pagina noties terwijl mijn buurvrouw er 5 heeft:), oeps! Woensdagavond nodig ik de Mexicaanse meisjes uit om samen te gaan eten in de Montaditos; een tapasbar waar woensdagavond alles aan 1 euro is. Op weg naar de bar moet ik langs Mestalla (het stadium) en vandaag speelt Valencia daar tegen Barcelona. Heel de stad komt in beweging, overal lopen mannen en vrouwen met sjaals, t-shirt en vlaggen van Valencia, ook dragen ze bijna allemaal een zakje meeneem-eten in de hand. De voetbal is hier altijd een groot gebeuren, eingenlijk zou ik ook eens naar een match moeten gaan kijken! Aangekomen in de montaditos kiezen we er vanalles lekkers uit en nemen alle 3 een tinto de verano (rode wijn met soort limonada). De meisjes drinken voor de eerste keer een tinto de verano en zijn direct verkocht. Na helemaal voldaan te zijn, trekken we richting Carribean voor de salsa-lessen. De club zit al bijna helemaal vol en de lessen zijn al begonnen. We proberen te volgen maar het ritme gaat snel en mijn voeten doen al zeer van al de mensen die erop gaan staan zijn:). De volgende dag ga ik naar mijn vak Derecho de la Navegacion. Het is in het Engels en interessant maar ik had het graag in het Spaans gevolgd, dit is naar het schijnt heel moeilijk om wille van de terminologie dus dan maar de Engelse versie. Na lang puzzelen met mijn uurroosters heb ik 4 vakken waarvan 2 in het Engels en 2 in het Castelliaans. Ik zie het eigenlijk wel zitten, de Spaanse worden wat moeilijk in het begin maar ik heb er vertrouwen in dat ik na een maand toch al meer ga verstaan. Ik probeer me ook in te schrijven voor de beachvolley maar alle 15 plaatsen zijn al ingenomen, oh dit is echt zonde, ik had dit zo graag gedaan, dan maar zoeken naar iets anders. Bij de gewone volley zijn nog enkele plaatsen vrij en ik beslis me in te schrijven. De lessen zijn 2 maal per week en er zijn ook competities. Mijn weken gaan druk worden: 2 maal Spaanse les en 2 maal volley maar zo leer ik nog wat mensen kenne. Ik zet het weekend in met een feestje in een fancy club in het centrum en regel nog wat praktisch zaken. Estefany blijft maar een semester in Spanje en wilt naar vele plaatsen in Europa reizen, we hebben afgesproken samen naar Barcelona en Madrid te gaan en daarna nog wat plaatsen buiten Spanje te bezoeken, ik heb er al zin in. Zaterdagavond ben ik uitgenodigd door het Duits meisje dat ik in het begin had leren kennen op een picknick op het strand. Iedereen brengt zijn eigen eten en drank. Ooh wat een leuke avond, wat een leven toch! Het water is nog heerlijk warm maar de nachtelijke zwempartij hou ik voor een volgende keer, dit is voor herhaling vatbaar!
Laatste week vakantie
Zo mijn laatste week vakantie is ingezet, 13 september zit ik in de les. Na heel het centrum te hebben bezocht, beslissen Tina en ik om toch eens naar het strand te trekken. De hemel ziet er een beetje dreigend uit maar Tina weet me te zeggen dat ‘aan het strand trekt alles normaal weg en is het altijd beter weer’ dus we beslissen toch te gaan. Miguel (mijn huisbaas) kijkt ons een beetje raar aan en wijst naar de hemel maar we zijn ons van geen kwaad bewust en nemen de tram richting strand. Eenmaal daar aangekomen stappen er 20 keer zoveel mense OP de tram en wij stappen rustig AF en vragen ons af wat er gebeurt. We komen aan op de dijk en stellen vast dat het best nog een mooi strand is, porper enal! We voelen kleine druppeltjes maar denken bij onszelf “ok, dat zal zo wel over gaan” maar niks is minder waar, na 5 min vallen gigantische druppels en zelf ijsbolle uit de hemel. Hoe is dit mogelijk?? Totaal doorweekt zoeken we een schuilplaats maar geen enkel plekje is nog droog! Valencia is niet gebouwd om regen aan te kunnen dus snel liggen alle straten vol met water.. Zo ver voor onze eerste dag naar het strand, dan maar terug naar de metro richting huis, we zijn daar exact 15 min geweest:) terug aangekomen op mijn kot kijkt Miguel ons lachend aan ik weet gewoon dat hij denkt “i told you so”. Twee uur later komt de zon erdoor en is het weer zo warm als de dage ervoor, JAA nu moet het ook ni meer hoor! Tina haar laatste dag nadert en het dagje strand is er ook van gekomen, zonder regen en voor ze vertrekt moet de winkelstraat ook is grondig onderzocht worden. Ondertussen is mijn mama ook aangekomen in Valencia en maken Tina en ik haar wegwijs in het centrum en gaan nog lekker tapa’s eten. Oh wat een zalige vakantie, moet ze nu al naar huis, het is zo snel gegaan. Nu dringt het deftig door dat ik hier een jaar zit en nog geen terugvlucht heb. De dagen met mijn mama zijn gevuld met VEEL groenten:), wandeltochten, we bezoeken ook de binnenkant van de gebouwen en beklimmen de toren van miguelete waar we een fantastisch zicht hebben over heel Valencia. Hier is het altijd het warmst na 4u tot 6u, volgende keer toch 2 keer nadenke voor we beslissen een hoge toren te beklimmen om 17u. Hijgend en nat in het zweet komen we boven aan. Na een weekje op mijn kot te zitten, heb ik ook de nadelen ontdekt: mijn huisbaas leeft beneden dus hij weet en ziet altijd alles wat ik doe, het is best wel ver van het centrum (terugkomen na 00u30 met de metro kan je best vergeten) en er zitten 2 vrouwen die werken en dus geen eramsus zijn. Ik mis de studentensfeer en het leren kennen van veel mensen alleen al op je appartement. Ik begin toch te twijfelen en ben al stiekem aan het rondkijke voor iets anders, ik weet zeker dat ik verhuis in het tweede semester maar voor nu ga ik nog wat afwachten… Met de bende Duitsers en 2 Spanjaarden trek ik naar de Caribbean, een club waar de erasmusfeestjes op nummer 1 staan, daar aangekomen is er immens veel volk. Binnen is het snikheet en het zweten kan beginnen, na 10 min loopt het zweet al van mijn gezicht. Even naar buiten dan maar, de koelte in. HA, niks is minder waar, buiten is het niet veel minder warm (ik zat nog met dat Belgisch weer in mijn hoofd en dag even koel te gaan staan buiten..) ok dit wordt ook wennen! We spreken met de bende af om vrijdag naar oktoberfest te gaan in Valencia, jaaa OKTOBERFEST, dit is vreemd:) In de plaza del torros staat een gigantische tent en overal kraampjes met Duits eten (worsten, choucroute en mosterd alom). Ik heb wel zin in een pintje, ik kom aan de kassa en zie dat je moet kiezen tussen een liter of een halve liter, zon gigantische potten heb ik zelf niet in Gent gezien:) serveuzes in typische klederdracht staan achter de tap en er komt zelf een bandje Duitse liederen zingen. “Ein prosit, ein prosit…” beginnen ze te zingen, tiens dat ken ik van ergens:)! Mijn mama loopt daar ook ergens rond met een vrouw van op mijn kot, haha dit is grappig. Iedereen is aan het lachen, zingen en danst op de tafels en banken. Voila, dit heb ik dan ook weer meegemaakt, die zotte Duitsers toch! Nu nog thuis geraken, de laatste metro is al vertrokken en te voet heb ik al eens uitgetest en dat is toch niet alles.. de taxi is nog een optie of de valenbici (iets vergelijkbaar als in Brussel). Toch maar de fiets, en na 25 min fietsen kom ik eindelijk aan een station waar je de fietsen terug moet inzetten, nog één plaatsje over, wat een geluk, anders moet je naar een ander station en kan het zijn dat je nog langer moet stappen naar huis dan dat je hebt gefietst. Vele groetjes x
Een bezoekje aan het centrum en al de gebouwen: we beginnen bij de bekende fontein op de plaza de virgen daarna naar de kathedraal met de toren waarop je een uitzicht hebt over heel Valencia. We stappen over de plaza de la reina naar de san catalina waar we een horchata drinken (een melkachtig drankje typisch van hier dat je echt niet kan beschrijven; een australiër deed een poging en vond het een ‘liquid pancake’) daarna richting noord station en de plaza del torres (ja die plaats waar stierengevechten worden gehouden) de mercat central mogen we ook niet vergeten, een overdekte markt waar alle verse producten liggen, van groenten, olijven, fruit tot hele vissen, vlees en kazen. Hier kom ik zeker terug:) Als laatste eindigen we in de vroegere rivierbedding die nu is veranderd in een mooi park. We lopen richting de bekende futuristische gebouwen van de architect Calatrava (ook bekend van het station in Luik), dit ziet er echt fantastisch uit, ik moet nog is terug gaan om ze te zien bij nacht! Conclusie: Valencia is echt een leuke en mooie stad, hier kan ik wel een jaartje rondlopen:)
Aankomst
Eindelijk aangekomen in Valencia! Tina en ik stapten nog maar net het vliegtuig uit om daarna te spurten naar het toilet om onze lange jeans en pull te verwisselen voor een shortje en licht t-shirtje. Zo’n een warmte hadden we al lang niet meer gevoeld. We zoeken onze weg naar het centrum met 3 zware valiezen en komen aan op het gemeenteplein. Na thuis wat hostels te hebben opgezocht, proberen we de kaart te lezen en de verschillende hostels te vinden. Eenmaal aangekomen in de eerste hostel komen we te horen dat alles volboekt is. Het plan ‘we reserveren niets en vinden wel een hostel dat goedkoop en vrij is’ was toch niet helemaal doordacht. Na de 2 en ook de 3de, die ook allemaal vol zitten, beginnen we toch wat hopeloos te worden. Tina was zelf al aan het zoeken naar het ibishotel:) We stoppen bij een gewoon hotel en daar krijgen we te horen dat het tomatina is. Onze frank valt nog niet en we kijken elkaar aan en vragen ons af wat tomatina zou beteken in het nederlands. Blijkt dat tomatina een gigantisch groot festival is waar iedereen tegen elkaar tomaten gooit in de straten en dat we juist de avond ervoor zijn aangekomen. Alle hostels weten dat hier veel mensen naartoe komen en maken van die gelegenheid gebruik om bijna het dubbele te vragen voor een kamer. Hoe hebben we dit kunnen missen? Onze laatste poging voor we vertrekken naar een hotel heeft uiteindelijk nog 2 bedden vrij (wat een opluchting want ondertussen hebben we alles al uitgezweet en zijn de valiezen te zwaar geworden en beginnen we zelf een beetje boos te worden). We denken er nog aan om mee te gaan naar het festival maar het vertrek is om 6u en slechte kleren en schoenen hadden we ook niet voorzien dus dat plan was snel van de baan. We trekken die avond het centrum in op zoek naar een supermarkt. Onderweg komen we een briefje tegen waarop staat dat 4 studenten nog een kamergenoot zochten en daarbij een spaans nummer. Die avond bel ik nog naar dat nummer en na enkele telefoons kunnen we diezelfde avond om 23u nog naar het appartement gaan kijken (die spanjaarden doen precies alles laat ‘s avonds:)) Het is een groot appartement maar te duur voor wat het is, onze zoektocht gaat dus verder. De volgende ochtend is de hostel heel leeg en kunnen we rustig de omgeving verkennen. We zijn nog steeds op zoek naar alle briefjes die hangen aan de lantarenpalen en elektriciteitskasten. Terwijl ik alles opschrijf, zoekt Tina de weg naar het bureau voor internationale betrekkingen waar ik me moet aanmelden. We staan te wachten voor een rood licht toen opeens een zwaardere man op een brommer stopt om te vragen of we nog een kamer zoeken. Hij vertelt ons dat hij nog een kamer heeft en dat het 2 metrostations verder is. In zijn gebrekkig engels en mijn gebrekkig spaans proberen we elkaar te begrijpen. Eenmaal aangekomen in zijn huis zijn Tina en ik snel verkocht. De kamer kost niet veel, er is een badkamer die ik deel met iemand anders, een grote keuken met blender, broodrooster, oven, micro, appelsienperser en AFWASMACHINE, beter kan toch niet:)! In het koertje ernaast staat een wasmachine (ik dacht eerst al een appartement te zoeken dicht bij een wasserette zodat ik niet door heel valencia moest reize met mijn vuile was, maar dit is nog beter) en een grote living met een pc en tv die we mogen gebruiken. Meer naar boven staat een strijkplank in een klein kamertje (en ik nog denken, een jaar niet strijken, ik laat al mijn hemdjes thuis) dat daarna uitkomt in een dakterras, beter kan niet! Na een kwartier beslis ik het te nemen, zo snel heb ik nog nooit een kot gevonden:) wat een geluk! In de omgeving is een zwembad op 500 m, een supermarkt op nog geen kilometer en zo ver is het ook niet van mijn faculteit, voila opdracht (een kot vinden) is al geslaagd op dag 2! Maar nu moeten we wel weer met die 3 valiezen en een zware rugzak op pad in de hete zon om alles op mijn nieuwe kamer te krijgen, een opdracht waar we allebei heel hard tegen op zien. We genieten nog van onze laatste avond in de hostel en ontmoeten 2 Belgische jongens van Aarlen waar we nog iets mee gaan drinken. Na de volgende dag alles op mijn kot te hebben gekregen, beslissen we dat nu toch moeten genieten van onze vakantie. We gaan shoppen, eten lekkere paella en doen een free walking tour. Na alle informatie over de verschillende gebouwen en een beetje geschiedenis over Valencia krijgen we toch wat honger en beslissen we mee te doen met de tapastoer (alleen een drankje kopen en 4 schotels eten krijgen gratis) onze gids (een Schot met een diploma rechten die zijn dagen vult met het geven van walking tours in Valencia en zijn diploma aan de kant heeft geschoven) neemt ons (en nog 2 australiers en een zuid-afrikaans blank meisje) mee naar de andere kant van Valencia. Het wordt nog een gezellige namiddag met veel gelach. Ondertussen zijn we nog altijd niet uitgegaan in Valencia en omdat er ook een gratis bar-toer wordt georganiseerd beslissen we om mee te gaan vrijdagavond. Haitse en zijn vrienden zijn ook in Valencia aangekomen en komen met ons mee. Het wordt een late avond (we moesten wachten op de eerste metro terug om 6u) maar nu hebben we het uitgaansleven ook eens ontdekt. Vandaag lekker uitgeslapen en is het plan om toch eens naar het strand te trekken om de gebruinde Spanjaarde te spotten:) een plons in het water zal er waarschijnlijk ook wel van komen want het is hier altijd rond de 30 graden (wel even aanpasse als je komt van het Belgenland met max 15 grade in de zomer) Hopelijk gaat alles goed in België en vele groetjes!
